Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ.

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ

                               

  γιος ατς ζησε κατ τος χρόνους το βασιλέως Μαξιμιανου, τοι περ τ 304. Κατήγετο π τν πόλιν Νικομήδειαν.
πατέρας το Εστοργιος το εδωλολάτρης. μητέρα το νομαζετο Εβουλη, κα το χριστιανή. 'σην περποίησιν κανε πατέρας πρς τ εδωλα, τόσην προθυμίαν κα γαπην πρς τν ρθόδοξον πίστιν δείκνυε μητέρα του, πο μ στοργ κα γαπην νέτρεψε τν υἱὸν τν Παντολέοντα (τσι τν εχαν νομάσει). Το δινε χι μόνον λικην τροφήν, λλ κα πνευματικήν.μως πέθανε νωρς ετυχισμένη Εβουλη.
  Παντολέων φο μαθε τ πρτα γράμματα, μορφωθη κα ες τ λληνικά. ργοτερον, φο μαθε ρκετ κα προχώρησεν, πατέρας το τν στειλε ν μαθητεύση ες τν ξακουστν ατρν Εφρόσυνον. Πράγματι νέος, εφυς καθς το, ιξεπερασέ τους πολοίπους συμμαθητς το ες τν πίδοσιν, μέσα ες σύντομον χρονικν διάστημα.
το πολ ραος ες τν ψιν. Ες τν μιλίαν γλυκς κα ες τ παράστημα μέτριος κα ταπεινός. το στολισμένος μ τς ρετας, κα εχε τόσον καλν διαγωγν πο διεκρίνετο ες τς συναναστροφς του π τος συνομηλίκους του. λοι σοι τν πλησίαζαν εχαριστουντο κα χαιραν διότι πεχόμιζαν πολλς φελείας.
  νεκα τν ρετν το Παντολέων γινε ξακουστς κα φημισμένος ες λόκληρον τν Νικομήδειαν.
λλα κα ατς βασιλεύς, ταν κάποια μέρα πγε μ τν πατέρα το Εστοργιον ες τ παλάτι κα τν εδε, ρωτησε κα μαθε δι τς ρετάς του Παντολέοντος. ταν εδε τν ρθήν του σκέψιν κα τν καλόν του χαρακτήρα, καλεσε τν Εστοργιον κα τν παρωτρυνε ν σπουδάση τν υἱὸν το σον τ δυνατν περισσότερον, οτως στε ν τν κάνη τέλειον ατρόν, κα ν συνέχεια ν τν τοποθέτηση μέσα ες τ παλάτι του.
Βαπτίζεται Χριστιανός.
γιος ρμολαος το ερες τς κκλησίας τς Νικομήδειας τν ποχην κεινην. μως το κρυμμένος ες μίαν οκίαν μαζ μ λλους Χριστιανούς, πειδ φοβουντο τν βασιλέα.
Καθς λοιπν βλεπε τν νέον, πο περνουσε π τν οκίαν καθημερινς δι ν πάη ες τν διδάσκαλόν του, διεπίστωσε κα ντελήφθη τι νέος ατς χει σεμνότητα κα θος κα ξ ατν κρινε τι κα ψυχική του κατάστασις θ το γαθη, πως γαθ κα καρποφόρος κείνη γ πο ναφέρει τ Εαγγέλιον.
'ν σκεπτετο ρμολαος ατά, θέλησε ν δοκιμάση κα ν σαγήνευση τν Παντολέοντα κα φο νοιξε τν θύραν τς οκίας, τν φώναξε δι ν το επη κάτι. Παντολέων εσηλθεν ες τν οκίαν κα γιος τότε τν ρωτησε περ τς καταγωγς του κα περ το ντικειμένου τς λατρείας τν (δήλ. σ τί πιστεύουν). νέος πήντησεν ες τν ρώτησιν μ λην τν λήθειαν, τι δηλαδ μητέρα το το Χριστιαν κα πατέρας το Εδωλολάτρης. ρμολαος κα πάλιν τν ρωτησε λέγων: «σύ, παιδί μου, ποίαν θρησκείαν γαπς περισσότερον;» Κα νέος πήντησεν ς ξης: «ταν ζουσεν μητέρα μου, μ συνεβούλευε καθημερινς ν γίνω χριστιανός. Κα γω ατ ποθουσα ν γίνω. μητέρα μου πέθανε, .Κα μεινα μόνος μ τν πατέρα μου, ποιος μ ναγκάζει ν τν κολουθ ες τν θρηκείαν κα σκοπεύει ν μο προσφέρη ες νδειξιν τιμς θέσιν ες τ παλάτι » Τν ξαναρτα ρμολαος: «Ποιν πιστήμην κολουθες, παιδί μου;» Κα Παντολέων πεκρίθη λέγων: «Τν ατρικήν, σεβαστ γέροντα, κολουθ. Ατν πο διδαξεν σκληπιός, πποκράτης, Γαληνς κα λλοι σοφοί. π λα τ παγγέλματα ες τν πατέρα μου ρεσε ατ τ πάγγελμα. 'λλ κα διδάσκαλός μου μ πληροφόρησε τι ἐὰν γίνω τέλειος ατρός, δν θ παρχη σθένεια πο ν μν μπορ ν τν θεραπεύσω». Τότε ρμολαος ερων τν κατάλληλον εκαιρίαν, επε πρς τν νέον: «Πίστευσε μέ, παιδί μου, τι πιστήμη το "σκληπιο, το Γαληνο κα τν πολοίπων σοφν πού μου νέφερες, μικρν βοήθειαν μπορε ν προσφέρη ες ατος πο τν σπουδάζουν. 'λλ κα οτοι ο θεο πο προσκυνε Μαξιμιανός, δν εναι τίποτε λλο παρ ψευδες μύθοι, πο τος πιστεύουν ο νόητοι. "νας εναι ληθινς θεός, ησος Χρίστος, ες τν ποον ἐὰν πιστεύσης ξ λης της καρδίας σου, θ ατρεύσης κάθε νόσον, χωρς τ ατρικ βότανα, μ μόνην τν Χάριν κα δύναμιν κείνου. Χρίστος φώτισε πολλος τυφλούς, νέστησε νεκρούς, καθαρισε λεπρούς, θεράπευσε δαιμονιζομένους κα αμορροοντας, ατρευσε δυσθεραπεύτους σθενείας κα κανε μέτρητα θαύματα. 'λλ κα σήμερον Χριστς ερίσκεται μεταξ τν πιστν δούλων Του, κα τος βοήθει ν τελον ργα πο προκαλον κατάπληξιν κα δέος. Κα τος πιστούς Του ατος τος καθιστ κληρονόμους τς ορανίου βασιλείας Του».
Μόλις κουσε ατ Παντολέων, τνοιωσε μεγάλην χαράν. καρδι το γέμισε εφροσύνην κα διεπίστωσεν, τι λα σα το λεγεν ερες σαν ληθη κα δίκαια. Κα πήντησεν ς ξης: «γιε γέροντα, σα μου επες τ κουσα κα π τν μητέρα μου πολλς φορές. Τν βλεπα ν προσεύχεται κα ν πικαληται τν Θεόν, πο κα σ κηρύττεις. Τν παρακαλοσε θερμς ν μς φωτίζη κα ν μς βοηθ».
'φο ηχαρίστησε Παντολέων, δι τν διαφώτισιν καο συμβουλν τν ρμολαον φυγε συνεχίσας τν δρόμον του. "μως ντυπωσιασθ π τος λόγους το ρμολαου κα δ ατ πολλς φορς ρχετο κα κουε τν διδασκαλίαν του. Τοιουτοτρόπως πίστις το ες τν Χριστν λίγον κατ' λίγον ηξανε.
Μίαν μεραν ν πέστρεφε π τν διδάσκαλόν του, ερεν ες τν δρόμον να παιδ πο τ δαγκωσε φαρμακερ φίδι. Τ παιδ πέθανε κα χιδνα πο τ δαγκωσε στεκε πλησίον του. Παντολέων μόλις εδε τ συμβάν, νεθυμηθή τους λόγους το ρμολαου. σκεφθη λοιπν ς ξης: «ἐὰν Χριστς κπλήρωση τν παίτησί μου ν' ναστηθ τ παιδί, κα ν θανατωθ τ φίδι δν χρειάζομαι λλην διαπίστωσιν οτε λλην πόδειξιν τν πσν μ διδαξεν σεβάσμιος γέρων. Μάλιστα θ γίνω μέσως Χριστιανός». 'φο κμε προσευχήν, τ παιδ τν δια ρα νεστήθη σν ν εχε ξυπνήσει π βαθν πνον. χιδνα γινε κομμάτια κα χαθη. Τότε Παντολέων ξ λης της ψυχς κα καρδίας το πιστευσεν ες τν Χριστόν. Κα φο στρεψε τ μάτια του πρς τν ορανν μ πολλν χαρν εχαρίστησε κα δοξασε τν Κύριον, πο τν λυτρωσε π τν πλάνην κα π τ σκοτάδι τν εδώλων, κα τν δηγησεν ες τν πίγνωσιν τς ληθείας. πειτα τρέχων, πηγεν ες τν ρμολαον κα το νέφερε τ γεγονς κα μ μεγάλην χαρν το ζήτησε ν τν καταστήση τέλειον Χριστιανν δι το γιου
Βαπτίσματος. ρμολαος μ χαρν δέχθη ν τν βάπτιση, πειδ γνωριζεν τι τ μύρον το γ. Πνεύματος θ τ βαζε ες κλεκτον σμα. φο τν βάπτισε τν κοινώνησε το Δεσποτικο σώματος κα αματος κα τν δίδαξε περ τν μυστηρίων τς ληθος μας πίστεως.
Πλησίον του γίου γέροντος μεινεν πτ μέρας πληρούμενος χαρς κα τρεφόμενος μ κενα τ μελίρρυτα λόγια. Τν γδοην μεραν φυγε κα πγε ες τν οκίαν του.
π τότε φρόντιζε μ κάθε τρόπον ν πιστρέψη τν πατέρα το ες τν ληθινν πίστιν. Δία τοτο μίαν μεράν του επε:«Διατ πατέρα, σα εδωλα κατεσκευάσθησαν ρθια δν καθησαν ποτέ, κα σα πάλιν κατεσκευάσθησαν καθήμενα ποτ δν σηκωθησαν;». Εστοργιος δν μπόρεσε ν' πάντηση ες τν υόν του κα μάλιστα ρχισε λίγον κατ' λίγον ν ψυχραίνεται ελάβειά του πρς ατά, κα δν θυσιαζε ες ατ συχνά, πως πρίν.
Παντολέων εχαριστοσε τν θεόν, διότι βλεπε κα διεπίστωνε τν λλαγήν του πατρός του κα παρακαλοσε σταμάτητα τν Θεν ν τν φώτιση κα ν τν λύτρωση π τν πλάνην καν γνοσιαν τ συντομώτερον. σκεπτετο ν σύντριψη τ εδωλα πο ερισκοντο ες τν οκιάν του, λλ' μως δν θελε ν λύπηση τν πατέρα του κα δν τ καμε. σκεφθη τι θ το καλύτερον πατέρας του μ τ λόγια ν πιστέψη ες τν Χριστν κα φο τν πειθε, διος πατέρας του θ συνέτριβε τ εδωλα.περ κα γινε. Θες κουσε τν προσευχν το δούλου Του κα οκονόμησε τ πράγματα μ κατάλληλον τρόπον, στε ν φέρη ες τν εσέβειαν μ να θαμα τν Εστοργιον.


Θεραπεύει τν τυφλόν.
Ες τν οκιάν του Εστοργιου φεραν να τυφλόν. φο κτυπησαν τν θύραν ο συγγενες του τυφλο ρωτησαν ἐὰν το μέσα ατρς Παντολέων. Μόλις κουσε ατς ,τι τν καλεσαν, βγηκε μ τν πατέρα το ξω κα ρωτησαν τν τυφλν τί ζητουσε. κενος τος επε:«"ριστε ατρέ, πιθυμ σφοδρς τ φς μου, διότι δν πάρχει ες τος νθρώπους γλυκύτερον πράγμα. Σ παρακαλ ν λυπηθς τν ταλαιπωρίαν κα τν συμφοράν μου κα ν μ λέησης τν θλιον. Διότι πολλο ατρο πεσχεθησαν ν μ θεραπεύσουν, λλ δν μπόρεσαν. "χω μάλιστα ξοδευσει λην τν περιουσίαν μου ες φάρμακα χωρς ν δ καμμίαν πολύτως φέλειαν. Μάλιστα διεπίστωσα τι κα τ λίγον φς πο εχα, τ χασα, κα μεινα χι μόνον τυφλς λλ κα φτωχς θλιος».
Παντολέων το επε τότε: «πειδ ξωδευσες λην τν περιουσίαν σου ες τος λλους ατρους κα δν εδες φέλειαν, ἐὰν γ σ θεραπεύσω τί θ μο δόσης;» Κα τυφλς πεκρίβη: «Σο χαρίζω μετ χαρς κα πρόθυμος ,τι μου πέμεινε π τν περιουσίαν». Τότε τoυ επε: «Τος μν φθαλμούς σου θ θεραπεύση ληβης Θεός, δι μέσου μου, τν δ μοιβην πο μου πεσχεθης θέλω ν τν διαμοίρασης ες τους πτωχούς». Παντολέων βεβαίως μιλησε τσι πειδ λπιζε ες τν Χάριν κα τν δύναμιν το Χρίστου. πατρ το μως, πειδ νόμισε τι θ τν θεραπεύση μ τ βότανα, τς ατρικς πιστήμης τν μποδισε λέγων. «γαπημένε μου υέ, μν πιχειρς κάτι νώτερον π τν δύναμίν σου, μήπως κα ντροπιασθς ν ποτύχης. Τί λλο μπορες σ ν πρόσφερες πιτυχς περισσότερον π τος πολοίπους ατρος πο δν κατώρθωσαν ν τν θεραπεύσουν;» Κα κενος πεκρίθη: «Οδες λλος δύναται ν τν θεραπεύση, πατέρα, πως γώ, πειδ π τν διδάσκαλόν μου μέχρις ατος τος ατρος πάρχει μεγάλη διαφορά». πατέρας το πειδ νόμισε τι μιλοσε περ το διδασκάλου το Εφρόσυνού του επε πάλιν: «Μ γώ, παιδί μου, κουσα πς ατν τν τυφλν τν πγαν κα ες τν διδάσκαλόν σου κα τίποτα δν κατώρθωσε ν πιτυχ». Παντολέων επε πρς τν πατέρα του: «Πρόσεχε πατέρα ν διαπίστωσης λοφάνερα τν λήθειάν μου». Κα μόλις τελειωσε τ λόγια του ατά, πλωσε τ δεξιό του χέρι κα κανε τ σημεον το Σταυρο ες τ μάτια το τυφλο, πικαλούμενος συγχρόνως κα τ γλυκύτατον νομα το Κυρίου μν ησου Χριστο. Καί, το θαύματος!, μέσως νοιξαν τ μάτια το τυφλο, κα νέβλεψαν κα τ μάτια το σώματός του κα τς ψυχς του, διότι το εδωλολάτρης. Μόλις λοιπν εδε τ θαμα πο το γινε μ τν πίκλησιν το νόματος το Χρίστου, μέσως πιστευσεν. Κα χι μόνον πρώην τυφλς πιστευσεν, λλ κα πατέρας το Παντολέοντος, κα μεγαλοφώνως διεκήρυξαν τν Χριστν Θεν ληθεστατον. "γιος Παντολέων χαρη δοξάζων τν Κύριον κα τος πγε ες τν γιον ρμολαον, ποιος κα τος βαπτισε.
Εστοργιος μόλις πέστρεψεν ες τν οκιάν του συνέτριψε λα τ εδωλα. "στερα π λίγον καιρόν, φο ζησε ν μετάνοια, πεδήμησε πρς Κύριον.
Παντολέων μοίρασε λην τν περιουσίαν του, ες τους πτωχος κα τος φυλακισμένους. λευθερωσέ τους δούλους του, φρόντισε δι τος δυνάτους κα σθενες κα χι μόνον τος ατρευε π κάθε σθένειαν, λλ τος δινε κα ρκετ χρήματα δι ν ζήσουν.
ξ ατίας τν εεργεσιν το ατν, φήμη του κα τ δνομ το διεδόθη παντο. σοι εχαν σθενες ζητουσαν, καλουσαν κα προτιμουσαν π' λους τους ατρος τν Παντολέοντα. Ατς φο τος θεράπευε, δν ζητοσε πληρωμν παρ μόνον τος καλουσε ν μολογήσουν τν Χριστν τν μόνον ληθ θεραπευτν τν σωματικν κα τν ψυχικν πόνων. τσι σοι πίστευαν ες τν Χριστν θεραπευοντο διπλά, λαμβάνοντες τν σωτηρίαν τς ψυχς κα τν νειάν του σώματος.
Φθονον κα συκοφαντον τν γιον ες τν βασιλέα.
Ο ατρο τς πόλεως, ταν εδαν τι Παντολέων τελε τόσα ξιοθαύμαστα πράγματα, τν φθόνησαν.
Μίαν μεραν ν καθοντο ες τν γοραν, εδαν τν πρώην τυφλν πο περνουσε π κε. Μόλις λοιπν τν εδαν γι συγχυσθησαν κα λεγαν μετοοξ τν: «Μ δν εναι ατς πο δοκιμάσαμε μ πολλος τρόπους ν τν βεραπεύσωμεν κα τίποτα δν πετύχαμεν;» Κα τν ρωτησαν, κα μαθαν τι τν θεράπευσε Παντολέων. Κα θαυμασαν λέγοντες: «πως εναι διδάσκαλος σπουδαος, τσι νέδειξε κα τν μαθητν το ξιοθαύμαστον». Πλν μως π τότε φθόνησαν περισσότερον τν γιον κα ζητουσαν ατιαν ν τν συκοφαντήσουν ες τν βασιλέα.
Ερηκαν λοιπν να χριστιανν μολογητν πο τιμωρησε σεβης Μαξιμιανός, ξ ατίας τς πίστεώς του, κα τν ποιον περιέθαλπε κα φροντιζεν Παντολέων. τρεξαν λοιπν χωρς χρονοτριβν κα επαν ες τν βασιλέα: «Μεγαλειότατε, γνώριζε τι Παντολέων, τν ποιον γαπς τόσον κα χει σπουδάσει,. στε ν γίνη τέλειος ατρός, δι ν τν χης δι βοήθειαν ες καιρν ναγκης, τώρα οτε τν μεγάλη  δύναμιν κα ξουσίαν τς βασιλείας σου φοβεται, οτε τν νδιαφέρει φιλία κα γάπη τς βασιλείας σου. Περιέρχεται κα ερίσκει κα θεραπεύει ατος πο τιμωρε τόσον δικαιολογημένα βασιλεία σου κα πο εναι χθρο τν θεν σου. λλα δν ρκε μόνον τι ρνηθη τν πατρικήν του θρησκεία, κα πιστεύει ες τν σταυρωμένον, λλα δίδασκει κα λλους λληνας, σους μπορε, δι ν τος κάνη χριστιανούς. μες λοιπν ο δολοι σου, ς πιστο πο εμεθα τς βασιλείας σου, σο προτείναμε ν τν βγάλης π τ μέσον τ συντομώτερον. Διότι στέρα θ λυπηθς ταν δης τος λληνας (εδωλολατρας) ν' ρνονται τος θεούς, κα ν γίνονται χριστιανο μ τς εεργεσίας του, κα μάλιστα τς θεραπείας το σκληπιο ν διαδίδουν τι τς τελε Χριστός. ν θέλης ν μάθη ς τν λήθειαν τν σων επαμε, πρόσταξε ν λθη δ τυφλς πο ατρευσε Παντολέων ν τ' κούσης κα π τν διον».
βασιλες μόλις κουσε ατς τς πληροφορίας λυπηθη κα διέταξε ν το παρουσιάσουν τν πρώην τυφλόν. Πράγματι δηγηθη νώπιόν του, κα βασιλες τν ρωτησε μ ποον τρόπον τν θεράπευσε Παντολέων κα κενος μολογησε τν λήθειαν χωρς φόβον δειλίαν λέγων: «Μ τ νομα το Χρίστου μ άτρευσεν κα τ κπληκτικωτερον εναι τι προτο τελείωση τος λόγους του, τ μάτια μου νοιξαν κα τσι κανες δν μπορε ν σχυρισθ τι μ' θεράπευσε μ τν ατρικν πιστήμην». βασιλες τότε το επε: «σ λοιπν τί παραδέχεσαι δ' ατ τ θέμα. Χριστς σ' «θεράπευσε ο θεοί;» Κα κενος  πεκρίθη: «ς ξετασωμεν τν πόθεσιν καλς κα θ" ποδειχθ λήθεια. Βλέπεις τος ατρος ατος πο προσεπάθησαν ν μ ατρευσουν; μως παρ' λον τι εηργετηθησαν π με, κα ξωδευσα λην μου τν περιουσίοα ες τ φάρμακα, τίποτα δν μ φέλησαν, μλλον μέβλαψαν, διότι μου φηρεσαν κα τ λίγον φς πο εχα. Ποον λοιπν πρέπει ν νομάσω ατρν κα βοηθόν μου; Τν σκληπιν πο πικαλονται ες βοηθέιαν ατο δ ο ατρο κα τίποτα δν μο προσέφεραν τν Χριστν πο μ τ νομα το μόνον Παντολέων μου χάρισε τ φς πο λαχταροσα; Τν πάντησιν, βασιλεύς, τν ξέρει κα νας τυφλς κα γράμματος». βασιλες μ γνωρίζων τί ν' ποκριθ ες τν πρώην τυφλν επεν. «Μήπως εσαι νόητος νθρωπε; Οτε καν ν' ναφέρης τι Χριστς σ άτρευσε. Ο θεοί σου δωσαν τ φς κα ατ εναι λοφάνερον». Τότε λλοτε τυφλός, φωτισμένος ες τν ψυχν περισσότερον παρ ες τ σμα δν φοβηθη τν βασιλικ ξουσίαν οτε τν θυμν το βασιλέως. σκεφθη τι θ τιμωρειτο, λλ μέ, μεγάλο θάρρος επε πρς τν βασιλέα: «Σ βασιλε εσαι νόητος πο σχυρίζεσαι τι ο ψεύτικοι κα ναίσθητοι θεοί σου μο δωσαν τ φς. Εσαι τόσον πολ τυφλς πως κα ατο δ κα ·δν μπορες ν δ-κρίνης τν λήθειαν πο λάμπει περισσότερον π τν λιον».
τύραννος βασιλες ταν κουσε ατ βεβαιωθη τι σα το επαν ο ατρο σαν ληθ. μέσως διέταξε κα πεκεφάλισαν τν ετυχ, λλοτε τυφλν πο το φίλος του Χρίστου, συνήγορος τς ληθείας, μάρτυς ψευδης, ποος θυσιασθη δι τν Χριστν πο τν θεράπευσε κα μαρτύρησε δι τν γαπήν Του.
γιος γορασε μυστικς τ τίμιον λείψανόν του κα τ νεταφιασε κε πού θαψε τν πατέρα του.

Μαρτύριον κα θαύματα τν γιου.

βασιλες εδοποίησε τν Παντολέοντα ν πάη ν τν συναντήση. γιος ν πήγαινε πρς ατν προσηύχετο λέγων: « θες τν ανεσίν μου μ παρασιώπησης» κα τν συνέχειαν το ψαλμο. "ταν φθασεν ες τ παλάτι κα προυσιάσθη νώπιόν του βασιλέως, το επε βασιλεύς: «κοσα μερικ λόγια γι σένα, Παντολέον, πιβαρυντικά. Δηλαδ τι βρίζεις, κα περιφρονες τν σκληπιν κα τος λλους θεούς, κουσα τι πιστεύεις ες τν Χριστν κα σχυρίζεσαι τι μόνον ατς εναι ληθινς θες κα τρέφεις λπίδα ες ατν πο ερ τόσον τιμωτικν θάνατον. Γνωρίζεις, Παντολέον, πόσον σ γαπ κα δωσα ντολας ες τν διδάσκαλόν σου ν σ διδάξει σον τ δυνατν καλύτερον τν πιστήμην σου δι ν σ' γκαταστήσω ες τ παλάτι μου. Βέβαια γνωρίζαμεν τι πολλο ξ ατιας το φθόνου τν διαδίδουν κα ψέματα. Δ ατ κα σ προσεκάλεσα ν κάμης θυσίαν ες τους θεούς, δι ν μάθωμεν τν λήθειαν». γιος πεκρίθη: «Τ ργα εναι ξιοτέρα, βασιλε, παρ τ λόγια πως λοι γνωρίζομεν. Ἐὰν ρευνωμεν κα ξεταζωμεν τ μικρ κα τόσον σήμαντα πράγματα ἐὰν εναι ληθιν κα γνήσια, πολ περισσότερον πιβάλλεται ν ξεταζωμεν μ μεγάλην προσοχν σα φορουν τν Θεόν, δι ν μ ζημιωθμεν. Διότι εσέβεια πρς τν Θεν εναι τ ψηλότερον λων τν πραγμάτων. Θες λοιπν πο γ προσκυν κα σέβομαι, δημιούργησε τν ορανον, τν θάλασσαν, τν γν κα λον τν κόσμον. Ατς νέστησε νεκρούς, φωτισε τυφλούς, καθα-ρισε λεπρούς, σήκωσε παραλύτους κα λα ατ τ θαύματα τ καμε μόνον μ τν λόγον κα τν διαταγήν.
Ο θεο πο προσκυνον ο λληνες (εδωλολατραι) δν γνωρίζω ἐὰν καμαν ποτ τέτοια ργα ἐὰν μπορον ν κάμουν. Ἐὰν σφαλς πιθυμς, βασιλε, ς δοκιμάσωμεν τώρα, δι ν μάθης τν λήθειαν. Δσε διαταγν ν φέρουν δ να σθεν πο ν πάσχη π θεράπευτον σθένειαν κα ς προσέλθουν ο ερες σας ν παρακαλέσουν τος θεος τν, σον θέλουν, δι ν τν θεραπεύσουν. πειτα ν παρακαλέσω κα γ τν Θεόν μου, μ τ' νομα το ποίου θ ατρευθει σθενής. Ατν λοιπν τν Θεν πρέπει ν' νομαζωμεν ληθινν κα τος πόλοιπους θ τος περιφρονήσουμε». Ο λόγοι το Παντολέοντος ρεσαν ες τν βασιλέα, κα φο δωσε ντολην, φεραν να παράλυτον καθισμένον ες τ κρεββατί το, ποιος δν μποροσε ν κινηθ καθόλου. Ο ερεις τν εδωλων καμαν τν νόσιαν δέησιν τν, πικαλούμενοι π πολλν ραν τος ναίσθητους θεος τν. Ατο ς κωφο κα λαλοι δν εσηκουσαν. Κα γιος τους χλευασε ξ ατίας τς μεγάλης γνοίας τν. ταν τελικς διεπίστωσαν τι δν μπόρεσαν ν κατορθώσουν τίποτα, επαν πρς τν γιον ν πικαλεσθ τν Θεόν του. Τότε Παντολέων σήκωσε τ μάτια του κα λην τν διάνοιάν του πρς τν ορανον, κα επε. «Κύριε, εσακουσόν της προσευχς μου κα κραυγή μου πρς σ λθετω. Μ ποστρέψης τ πρόσωπόν σου π' μου. ν ν μερα πικαλέσωμαι σέ, ταχ πακουσον μέ. Δεξον Δέσποτα ες ατος πο δν σ γνωρίζουν, τι σ εσαι μόνος Θες ληθς κα παντοδύναμος». τσι επε κα φο πίασε τ χέρια το παραλύτου επε: «ν νόματι το Χρίστου, ποιος νορθώνει τος καταπληγωμένους κα κτυπημένους, σήκω κα περιπατε». Τότε μέσως λόγος γινεν ργον. Κα σθενς σηκωθη κα περιεπάτησε μ μεγάλην προθυμίαν κα γαλλίασιν. "ταν εδαν ο εδωλολατραι τ θαμα ατ ξεπλάγησαν, κα πολλο ρνηθησαν τ εδωλα, κα πίστευσαν ες τν ληθινν θεόν. Ο βδελυρο μως ερες ξηκολουθησαν ν παραμένουν ιπιστοι. Κα φο προσλθαν ες τν βασιλέα το επαν. «Σ ρκιζομεν ες τους θανάτους θεούς μας ν μν φησης πλέον τν Παντολέοντα ν ζήση οτε μίαν ραν, διότι θ ξαφάνιση τν θρησκείαν μας κα ο χριστιανο θ γίνουν σχυρο κα θ στραφον ναντίον μας. .« βασιλες ταν τος κουσε, καλεσε πάλιν τν γιον κα δοκιμασε ν τν παραπλάνηση μ κολακευτικ λόγια, μήπως τν πείση κα συμφωνήση μαζί του. φο τίποτα μως δν κατώρθωσε οτε μ τς κολακείας οτε μ τς πειλς ν τν  πείση, ρχισε ν τν τιμωρ μ διάφορα βασανιστικ μέσα. Κατ' ρχν τν κρέμασαν ες να ξύλον κα τν ξεσχισαν μ σιδερένια νύχια. πειτα κατέκαυσαν τς πλευρς του, κα τ πόλοιπα εαίσθητα μέλη του.
λλ ν τ σμα το γίου κα Μάρτυρος μέ· ατος τος τρόπους τιμωρειτο, νος το το στραμμενος πρς κενον πο μπορουσε ν το παράσχη βοήθεια. Τ μάτια το σαν γυρισμένα πρς τν ορανον κα μ θερμν πίστιν προσήυχετο' ες τν Κύριον νοερως. Κα Κύριος εσηκουσε τν προσευχήν του, κα φθασε κατ' κεινην τν στιγμν μπροστά του μ τν μορφν το ρμολαου κα το επε, καθς εναι πατρ γνήσιος κα φιλόστοργος: «Μ φοβσαι, διότι γ εμαι μαζί σου, βοηθός σου, ες σα θ ποφέρης δ μέ». Κα μέσως τ χέρια τν στρατιωτν παρέλυσαν, α λαμπάδες σβησθησαν, κα α πληγαι το γίου θεραπευθησαν. βασιλες ντροπιασθ μόλις εδε τ σα συνέβησαν κα φο διέταξε ν τν κατεβάσουν π τ ξύλον επε πρς τν γιον: «Μ ποον τέχνην κα μαγείαν χανες τ χέρια τν στρατιωτν ν παραλύσουν κα τς λαμπάδας ν σβήσουν;» Κα πεκρίθη: « τέχνη κα ἢ μαγεία μου εναι Χριστς πο γαπ κα ποιος ερίσκεται πλησίον μου κα τελε τ θαύματα». Μαξιμιανς τότε το επε: «λλ ἐὰν σ βάλω σ χειρότερα κα σκληρότερα βασανιστήρια τί θ γίνης;» Κα "γιος πήντησε: «Τότε θ λάβω κα γ μεγαλυτέραν βοήθειαν π τν Χριστόν μου».
Διέταζε λοιπν Μαξιμιανς καο γέμισαν μ μολύβι να δοχεον μεγάλο κα φο τ βρασαν πολ βαλαν μέσα τν γιον. Κα πάλιν προσηυχετο κα πεκοίλειτο τν βοηθέιαν το Κυρίου λέγων. «Εσάκουσον Θες τς φωνς μου. ν τ δέεσθαι μ πρς σ π φόβου χθρου ξελου τν ψυχήν μου» κα συνεχιζε τν ψαλμόν.
Κα πάλιν παρουσιάσθη Κύριος μ τν μορφν το ρμολαου κα εσλθε ες τ μεγάλο δοχεϊον κα μέσως φωτι πο τ βραζε σβησε κα μόλυβδος κρυωσε. γιος συνέχισε ν ψάλλει τ «γ πρς Θεν κεκραξα καί εσηκουσέ μου».
"σοι ερέθησαν κε ξεπλάγησαν καί πόρησαν δι τ παράξενον γεγονός.
βασιλες πωρωμένος καί ναίσθητος καθς το, δν ντελήφθη τι τ θαύματα ατ τελουντ π τν σχυρον κα ληθιναν, Θεόν. λλ τ θεωροσε ς μαντικς πιτυχίας. συλλογιζετο λοιπν μ ποον λλο βασανιστήριον θ μποροσε ν καταβολ τν ήττητον Μάρτυρα. φο μάλιστα συνεβουλεύθη τος ρχοντάς του, διέταζε ν δέσουν ες τν λαιμν το γίου να μεγάλο λίθον κα ν τν ρίψουν ες τν θάλασσαν. Ο στρατιωται τρεξαν ν κτελέσουν τν διαταγήν. Κα Θες πάλιν φρόντισε ν διαφύλαξη καί βοηθήση τν δολον Του πο κινδυνευε χάριν Ατο. Μόλις τν ρριψαν ες τν θάλασσαν πενέβη Χριστός· καθς φαίνεται κα καμε τν βαρειν κεινην πέτρα πο εχε ες τν λαιμν το λαφροτεραν κα π τ φύλλον το δένδρου κα πλεε ες τν θάλασσαν. γιος περιεπάτησε πάνω ες τ νερ τς θαλάσσης, πως λλοτε πρωτόθρονος Πέτρος, κα βγηκε ες τν αγιαλν σος κα βλαβής. βασιλες ταν τν εδεν ες τν ξηρν θαυμασε κα το επε: «Τί εναι ατ πο βλέπω, Παντολέον; ξουσιάζεις δι τς μαγείας σου κα τν θάλασσαν;» Καί γιος πεκρίθη : « διαταγ κείνου πο τν ξουσιάζει κανε ατ πο βλέπεις. Πρέπει ν ξέρης τι γ, θάλασσα κα  λα τ δημιουργήματα πακούουν κα ποτάσσονται ες τν Θεν περισσότερον π' ,τι πακούσουν ες σ ο πηρέται σου».
σκληρ κα πωρωμένη καρδι το βασιλέως δν λλαξε καθόλου. Παρ' λον τι εδε τόσα κα τόσα θαύματα συνείδητος, διέταξε ν συγκεντρώσουν λα τ γρια θηρία τς γής. "πειτα θέλων ν δείξη τι λυπται δθεν τν γιον, κα δι ν τν φοβίση το επε. «Βλέπεις ατ τ θηρία; Δία τν χαμόν σου τ φεραν. Λυπήσου λοιπν τν αυτόν σου. γ λυπμαι τν νεότητα κα ραιότητά σου, μάρτυρές μου ο θεοί. Σ συμβουλεύω πως πατέρας, ν προτίμησης ς λογικς τ συμφέρον σου, δι ν μν ποθάνης πρόωρα μ τέτοιον πικρν θάνατον κα ν στερηθς τν γλυκυτάτην καί, τόσον ποθητν ζωήν». γιος πεκριθη τότε: «Ἐὰν δν σ πήκουσα προηγουμένως, πς λπίζεις ν σ κούσω τώρα πο εδα τόσην βοήθειαν π τν Θεόν μου; Οτε καν ν τ σκεφθς λοιπν τι θ κάμω ποτ θυσίαν ες τους δαίμονας. Διατ μ πειλες μ τ θηρία σου; κενος πο παρέλυσε τ χέρια τν στρατιωτν σου, κα παγωσε τν βραστν μόλυβον κα ξηρανεν τν θάλασσαν, θ κάμη κα τ φοβερά σου θηρία μερωτερα π τ πρόβατα».
γιος δν πείσθη π τν βασιλέα ν προσκυνήση τ εδωλα κα προτίμησε ν ριφθ ες τ γρια θηρία. βασιλες μως πέμενε κα μάλιστα το δωσε προθεσμίαν τρες μέρας δι ν σκεφθ κα ν θυσιάση ες τ εδωλα. Διαφορετικ θ κτελειτο διαταγή του κα γιος θ ρριπτετο ες τ θηρία, δι ν τν κατασπαράξουν. Τ γεγονς ατ διεδόθη ες λόκληρον τν πόλιν. "λοι τρεξαν δι ν δον τν ραιότατον κα εγεν νέον πο προετίμησε ν ριφθ ες τ θηρία παρ ν θυσιάση ες τ ναίσθητα εδωλα.
Συνεκεντρώθη λοιπν μεγάλο πλθος ες τ θέατρον κα βασιλες καθισε ες ψηλην ξεδραν. δωσε τν διαταγήν, κα μέσως ο πηρέται συραν τν γιον δι ν τν ρίξουν ες τ γρια θηρία. γιος μ τόλμην κα θάρρος προχώρησε, πειδ εχε προστάτην κα βοηθν τν Χριστόν.
Ο πηρέται ρριξαν τν γιον ες τν τόπον πο τος ρισαν, κα πελευθέρωσαν λα τ θηρία. λοι περίμεναν ν δον τν Παντολέοντα ν κατασπαράσσεται κα ν καταβροχθίζεται π τ πεινασμένα κα γρια θηρία. κακία τν νθρώπων κείνων εχε ξεπεράσει κα τν γνωσίαν τν λόγων ζώων, διότι δν προσκυνουσαν τν ληθινν Θεν κα τιμωρουσαν," σους πίστευαν ες Ατόν, μ γριότητες κα μότητες. Κα Θες πο μετατρέπει τ πάντα πως θέλει, οκονόμησε κα δ οτως στε ν φανον τ θηρία ρεμα, κα ν γίνουν πως τ λογικ ντά, κα μιμηθον τν μερότητα τν νθρώπων κα ν γίνουν κόμη φανερο μάρτυρες τς κακίας τν νθρώπων κα τς γαθότητος το Θεο.
Τ θηρία πλησίασαν τν γιον σν λογικ δημιουργήματα μ πολλν ελάβειαν, κινουσαν τν οραν τν κα γλειφαν τ πόδια του, συναγωνιζόμενα ποον θ πήγαινε μπροστά του ν τν κολακεύση  κα ν τν προσκύνηση. Κα τ κάθε θηρίον δν φευγε π κοντ το ἐὰν δν πλωνε τ χέρι το δι ν τ ελόγηση.
Τ πλθος σν εθε ατ τ θαμα ξεπλάγη. "λοι μ να στόμα φώναζαν «Μέγας κα ψευδς Θες τν Χριστιανν, κα ς φέθη δίκαιος».
"ταν σύνετος βασιλες εδε τι τ θηρία ρνηθησαν ν κτελέσουν τν προσταγν το ργισθη τόσον πολύ, στε διέταξε ν τ σκοτώσουν. π πολλς μέρας κοιτοντο σκοτωμένα, χωρς ν πλησίαση κανένα πτηνν π τ σαρκοφάγα γι ν τ φάνε. Κα ατ συνέβαινε π τν Θεν ες νδειξιν τιμς πρς τν γιον, δι ν πιστρέψουν κα λλοι ες τν εσέβειαν. Κατόπιν βασιλες στειλε νθρώπους κα τ θαψαν. "στερα διέταξε ν κατασκευασθ νας τροχς κα φο τν τοποθετήσουν ες χρον ψηλον ν δέσουν τν γιον κα μετ ν κυλήσουν τν τροχν πρς τν κατήφορον, δι ν λειώση τν Μάρτυρα. Ατ βέβαια τ εσηγήθησαν ες τν βασιλέα μερικο τεχνιται φευρεταί της κακίας κα εδικο ες τ ν βλάπτουν τος λλους.
λλ' φιλάνθρωπος Κύριος προστάτης τν πιστν δούλων Του, πενέβη πάλιν ες τν κατάλληλον στιγμήν, κατ τν ποίαν θ φηναν τν φοβερν κενον τροχν ν κυλήση μαζ μ τν Μάρτυρα πο το δεμένος ες ατόν. Τ φρικτ θέαμα τρεξαν ν τ δουν λοι ο κάτοικοι τς πόλεως.
"φησαν λοιπν τν τροχν ν κυλήση ο πεύθυνοι. Τότε πρς κπληξιν λων, τ δεσμ λύθησαν κα τροχς φυγε μόνος του κα πλήγωσε κα θανατωσε πολλος π τος πίστους. "γιος στεκε σος δοξάζων κα ελογων τν Θέον. βασιλες πο ξεπλάγη βλέπων τ σα συνέβησαν καλεσε τν Παντολέοντα κα το επε: «ως πότε θ κάνης τέτοια περφυσικ πράγματα κα λλους μν νθρώπους τς βασιλείας μου ν θανατώνης κα λλους ν τος κάνης χθρος τν θεν
κα τς βασιλείας μου; Επε μας π πο διδαχθης τν Χριστιανισμόν;» Κα γιος μολογησε τν λήθειαν κα φανερωσε τν γιον ρμολαον, πειδ κρινεν τι νας τέτοιος θησαυρς δν πρεπε ν μείνη κρυμμένος, λλα πρεπε ν φανερωθ, δι ν φελήση πολλούς.
"δωσε διάταγην Μαξιμιανς ν τος δείξη Παντολέων τν τόπον πού διέμενε ρμολαος. Κα γιος πήκουσε μετ χαρς, πειδ γνωριζεν τι ρμολαος θ φερνε μ τ μέρος του κα λλους ες τν εσέβειαν. ξερε πολ καλ τι γιος ρμολαος διέθετε ραιον λόγον κα σύνεσιν κα το κανς ν λκυση καο ν διδάξη τος βαρβάρους, πως πιστεύσουν ες τν ληθινν Θεόν.
Συνοδευόμενος λοιπν γιος Παντολέων π τρες στρατίωτας πο τν φρουροσαν, φθασε ες τν οκιαν πού κρυπτετο ρμολαος. κτοπησε τν θύραν, κα βγηκεν ξω γιος ρμολαος, ποος επε ες τν Παντολέοντα. «Πς λθες μέχρις δ τέκνον μου;» Κα κενος πήντησε: «Σ καλε βασιλεύς, κύριέ μου, κα θέλει ν πς πρς ατον». Κα ρμολαος πάλιν επε: «γ τ ξέρω, τι πλησίασεν ρα μου ναποθάνω, δι τ νομα το Χρίστου μου, πειδή μου τ φανερωσε κα μο τ πεκάλυψε μ δράμα πο εδα ατν τν νύκτα».
Ο στρατιται συνέλαβαν τν 'ρμόλαον κα λλους δύο χριστιανος πο ερισκοντο μαζί του. ταν δηγηθη νώπιόν του βασιλέως κα ρωτηθη πς νομαζετο κα ἐὰν εχε μαζί του κα λλους .χριστιανος γιος ρμολαος πήντησε, μ τν λήθειαν πο τν διέκρινε, ς ξης: «Τ νομά μου εναι ρμολαος. χω μαζί μου κα λλους δύο χριστιανος τν ρμοκρατην κα τν ρμιππον». Τότε διέταξε ν τος δηγήσουν κα ατος νώπιόν του. 'φο παρουσιασθησαν τος ρωτησε:«σες·εσθε πο παρεπλανήσατε τν Παντολέοντα κα ρνηθή τους θεούς;» Κα κενοι γεμάτοι τόλμην κα θάρρος πήντησαν: « Χριστς καλε κοντ Το τος ξιους». βασιλες τότε τος επε: «Ν φήσετε τος νόητους κα νωφελες λόγους σς κατ μέρος, κα ν μ κούσετε. Συμβουλεύσατε τν Παντολέοντα ν θυσιάση ες τους θανάτους θεούς, ἐὰν θέλετε βέβαια ν σς χω φίλους, κα πόσχομαι ν σς δώσω μέτρητα δρα κα ξιώματα». Κα κενοι πήντησαν. «Μ γένοιτο ν συμβουλεύσωμεν κάποιον ν χάση τν ψυχήν του. λοι μες ο Χριστιανο χομεν μίαν σάλευτον γνώμην. Κα καλύτερον ν' ποθάνωμεν μ χίλιους θανάτους κα μ διάφορα βασανιστήρια, παρ ν προσκυνήσουμε τ κωφ κα ναίσθητα εδωλα». Κα ταν τελειωσαν τ λόγια τν ατ στρεψαν τ μάτια πρς τν ορανον κα προσηυχήθησαν ες τν Κύριον ν τος προστατεύση π τς παγίδας το δαίμονος. Κύριος εσηκουσε τν προσευχν τν, κα τος φανερωθη κα τος νδυνάμωσε. μέσως γινε μεγάλος σεισμς ες κενον τν τόπον. δ Μαξιμιανς χων ταραγμένον νον επε: «Βλέπετε ο θεο ργισθησαν ξαιτίας σας κα καμαν σεισμόν». Κα το πέκριθη γιος ρμολαος. «λλ' ἐὰν συμβ ν πέσουν κάτω ο θεοί σου τί θ επης;» Προτο τελειώση τν λόγον του, φθασν νας πηρέτης το παλατιο κα επεν ες τν βασιλέα: «Μεγαλειότατε, λθα ν σο ναφέρω τι ο θεο πεσαν κάτω κα συνετρίβησαν». Ο τρες Χριστιανο γέλασαν κα χλευασάν τους φοβερος θεος πο σεισαν τν γν κα μετ συνετρίβησαν . σεβς τύραννος γινε περισσότερον σκοτεινς πως κενοι πο τος πονον τ μάτια κα δν -μπορον ν δουν τν λιον.
τιμωρησέ τους τρες μάρτυρες μ διάφορα βασανιστήρια. 'φο διεπίστωσεν τι δν πρόκειτο ν τος πείση κα ν ποχωρήσουν, δωσε ντολν κα τος πεκεφάλισαν. Τ λείψανα τν τ πραν Χριστιανο μυστικά, κα τ θαψαν μ πολλν τιμν κα ελάβειαν.
Τν Παντολέοντα τν δήγησαν κα πάλιν, κατόπιν διαταγς, ες τν βασιλέα. ταν παρουσιάσθη βασιλες το επε: «Μάθε τι διδάσκαλός σου ρμολαος κα συνοδεία το ντελήφθησαν τ συμφέρον τν κα θυσιασαν ες τους θεούς. Κα γ ς νταμοιβν τν τος τίμησα πως πρεπε κα τος κανα πρώτους ες τ παλάτι.
Ἐὰν τος μιμηθς κα σύ, θ διαπίστωσης πόσον πάλιν τιμ κα πιβραβεύω κείνους πο πακούουν. Εδ λλως ν πιμένης ν μν θυσιάσης ες τ εδωλα, θ ξακρίβωσης πόσο σκληρ τιμωρ τος παρηκόους κα τος περόπτας. Λοιπν ἐὰν παράκουσης δν θ γλυτώσης π τ χέρια μου, κα μάλιστα ντός της σήμερον θ θανατωθς μ φοβερν θάνατον. Μάρτυς το Χρίστου, μόλις τελειωσε βασιλες τος λόγους το ατούς, φωτισθες π το γιου Πνεύματος ντελήφθη τν δολιότητα κα πανουργίαν το βασιλέως κα τν ρωτησε πο ερισκοντο ο τρες πο θυσιασαν ες τ εδωλα! Κα μιαρς βασιλες επε πρς τν Παντολέοντα. «Δν εναι δ τώρα. Τος στειλα δι κάποιον πηρεσίαν ες τν πόλιν». Κα γιος τότε το επεν. «ν κα εσαι φίλος του ψεύδους, τώρα επες τν λήθειαν, διότι τώρα ατο ερίσκονται ες τος ορανούς, ες τν πόλιν τς νω ερουσαλμ κα χαίρονται».
"ταν λοιπν εδε νόητος βασιλες τι δν μποροσε ν πείση τν Παντολέοντα οτε μ κολακείας οτε μ δωρες, οτε μ πειλς οτε μ λλς τιμωρίας, διέταξε, πειδ γινε ξω φρενν, ν δείρουν τν γιον δι ν κανοποιηθ μοχθηρία του κα θυμός του. ν συνέχεια ξέδωσε πόφασιν ν τν ποκεφαλίσουν κα τ λείψανόν του ν τ ρίξουν ες τν φωτιν ν τ κάψουν.
Τ τέλος το γίου.
Ο στρατιται δηγησαν τν γιον ες τν τόπον τς κτελέσεως. Καθ' δον πειδ γνώριζε τι πρόκειτο ν συχάση π τν ταλαιπωρίαν κα τν θλίψιν, ψαλλε χαίρων. «Πλεονάκις πολέμησαν μ κ νεότητός μου. Κα γρ οκ δυνηθησαν μο» κα συνεχισε τν ψαλμν ατόν. Κα πάλιν συνέβη να μεγάλο θαμα.ν δεσαν τν γιον ες μίαν
λαίαν κα δημιοε κατέβασε τ ξίφος ν τν ποκεφάλιση το θαύματος! κόψις το ξίφους γυρισε κα λυγισε πως τ κερί. Ο στρατωτα τρόμαξαν πολ π τ γεγονς ατ κα πεσαν ες τν γν λέγοντες: «Πιστεύομεν τι Χριστς εναι ληθινς θες κα σ παρακαλουμεν ν μν μς ναντιωθς. Συγχώρεσέ μας κα κνε δέησιν πρς τν Θν δι ν δεχθ τν μετάνοιάν μας».
γιος τότε τος κουσε κα προσηυχήθη θερμς ες τν Κύριον κα δ' ατούς. μέσως μετ τν προσευχν κουσθη φων π τν ορανον, ποία λεγε : «Εσηκουσθη δη προσευχή σου κα λα σα ζήτησες θ γίνουν. π τώρα δν θ νομάζεσαι  Παντολέων λλα Παντελεήμων, διότι σοι θ πικαλονται τ νομά σου δι τν πρεσβειν σου θ βρίσκουν εσπλαχνίαν κα λεος». Μόλις κουσε τν φων γιος ντελήφθη ποιν χαρισμάτων ξιωθη κα τιμηθη παρ το Κύριου.
Τότε νεθάρρυνε τος στρατιωτας ν μν φοβηθον κα ν κτελέσουν τν διαταγήν. κοινοι πάλιν δν τολμοσαν, πειδ ξηκριβωσαν τν δύναμιν το Χριστο. γιος Παντελεμον τος ξηναγκασε ν κτελέσουν τν πόφασιν το τυρρανου. κρινη ρπειδ δν θελαν ν παρακούσουν τν_ γιον , φο τν κατεφιλησασν , κα δειξαν τν γαπην κα τν ελάβειαν τν, το κοψαν τν τίμιαν κεφαλν τν 27η ουλίου το τους 304.
Θες πειδ   θελε   ν  δοξάση   τν  γιον Παντελεήμονα, καν κα λλα πολλ θαύματα. Τ δένδρον τς λαιας ες τ ποιον δεθη γιος το ξηρόν. μέσως μως βλάστησε κα καρποφορησε. βασιλες μάλιστα σν μαθε ατ τ γεγονς διέταζε ν κόψουν τν λαιαν. Διέταζε σαύτως ν κατακαύσουν τ σμα το γίου.
Ο στρατιται μως μημηθησάν τους Μάγους πο δν πέστρεψαν ες τν ρώδην. Ατο λοιπν διέφυγαν κα κήρυτταν παντο τν Χριστν κα λα τ θαύματα το Θεο.
Τ δ λείψανον το γίου μερικο Χριστιανο τ πραν κα μ ελάβειαν τ βαψαν μ μύρα κα θυμιάματα ες να τόπον ξω της πόλεως πο νομαζετό του Σχολαστικο δαμάντινου.
Ατ εναι τ μαρτύριον το αματικο Παντελεήμονος. μνήμη το ορτάζεται τν 27ην ουλίου.


   ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ.  χος γ'.
θλοφόρε γιε, κα αματικ Παντελεμον, πρέσβευε τ λεημονι Θεω, να πταισμάτων φεσιν, παράσχη τας ψυχαις μν.

τερον. χος γ'. θείας Πίστεως.

Θείων τρόπων σου, τ πιστήμη, νέμεις μισθον, τν θεραπείαν, τν ψυχν κα τν σωμάτων ν Πνευματι' θεν μς πάσης νόσου πάλλαξον, Παντελεμον λέους θησαύρισμα. Μάρτυς νδοζε, Χριστν τν Θεν κέτευε, δωρ-σασθαι μιν τ μέγα λεος.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ.χος πλ. α'. Ατομελόν.

Μιμητς πάρχων το λεήμονος κα αμάτων τν χάριν παρ' ατο κομισάμενος, θλοφόρε κα μάρτυς Χρίστου το Θεο, τας εχάις σου τς ψυχικς μν νόσους θεράπευσον, πελαύνων το ε πολεμίου τ σκάνδαλα, κ τν βοώντων παύστως  σσον μς Κύριε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου